Geboren in een goed gezin van 3 kinderen heeft piousa een prettige jeugd gehad. Haar vader is een klerk bij regulation en haar moeder was altijd thuis om voor de kinderen te zorgen. Haar oudere broer is ondertussen een agent en haar jongste zus wordt opgeleid tot dame. Piousa zelf was echter niet de knapste en is daarom nooit opgeleid tot dame, maar tot een beroep. De keuze van haar ouders was gevallen op scribe en hier bleek ze ook duidelijk aanleg toe te hebben.
Tijdens haar werkzaamheden had ze veel verschillende klanten waaronder ook de kerk van abadar. Haar vaardigheid viel zo op dat de kerk meer in haar zag en haar graag wou opleiden. Deze aanbieding van grote hoeveelheden kennis in de vorm van teksten kon ze uiteraard niet weigeren en zo snel als het kon begon ze aan de opleiding tot cleric. Het geloof van abadar sprak haar verder zeer goed aan doordat abadar gelooft dat goed en kwaad zijden zijn van dezelfde medallion. Hoe meer ze kwam in het geloof en vooral in abadar z’n beweegredenen, hoe meer ze verliefd werd op de god zelf.
Hoewel het geloof vanuit haar zelf altijd overduidelijk was, hadden de overige leden soms moeite dit te zien. Dit kwam vooral door haar interesse in andere goden. Het begin hiervan was in het vinden van een holy symbol van aroden, de dode god van een reeds gevallen koninkrijk. Dit verhaal gaf haar namelijk grote angst dat dit ooit zou overkomen met abadar en dit is iets wat ze koste wat het kost wil voorkomen. Wat begon als een fascinatie naar 1 god groeide uit in een fascinatie naar alle goden en ter herinnering aan die goden probeerde ze zoveel mogelijk holy symbols van die goden bij elkaar te krijgen.
Om aan deze symbolen te komen ging ze vooral zoeken naar oude symbolen. De ideale plek hiervoor bleek pandjeszaken te zijn aangezien de symbolen van overleden voorouders nog wel eens verpand bleken te worden. Één zaak bleek in het bijzonder geschikt te zijn en in deze zaak werd ze ook uitermate goed geholpen door een jongeman van ongeveer haar leeftijd. De jongen(Pais) vertelde haar bij haar 3e aankoop dat hij ook zeer geïnteresseerd was in de oorsprong van goden en ze hadden daarna regelmatig lange gesprekken over geloof en alle goden die waren geweest en nog steeds bestonden.
Op een dag wist Pais haar te vertellen dat hij een gouden symbol van abadar had gevonden van ruim 300 jaar oud en hij vroeg zich af of zij hierin wellicht geïnteresseerd was. Deze kans kon ze uiteraard niet laten liggen en ze wou graag dit symbol zien en kopen. Hij stelde haar voor om hiervoor een keer ‘s avonds af te spreken bij het genot van een etentje. Een beetje verbaasd over waar het eten goed voor moest zijn ging ze akkoord en op de avond in kwestie ging ze naar de jongen z’n huis. Toen ze bij hem aanklopte bleek de deur open te zijn en ze liep voorzichtig naar binnen. Het hele huis was gevuld met kaarsen en Pais zat aan tafel.
De manier waarop hij aan tafel zat was echter niet rechtop, maar met zijn hoofd op tafel. Toen ze ging kijken of hij in slaap was gevallen zag ze echter wat er aan de hand was, hij was gewurgd. Ze schrok zich een ongeluk en rende naar buiten en riep de wacht erbij. Deze kwam ter plaatse en ze legde uit wat er gebeurt was. Uiteraard moest ze mee naar het bureau voor verhoor en ze vertelde alles wat ze wist inclusief over het gouden symbol. Na een paar uur mocht ze gaan en leek de guard overtuigd van haar onschuld. Die avond ging ze naar de tempel en bad daar heel de nacht door tot abadar dat de schuldige gevonden zou worden.
Toen het licht werd friste ze zichzelf op en ging naar het ochtendgebed.
Dit werd verstoord door de komst van de politie die haar in de vorm van haar broer kwam arresteren als hoofdverdachte van de moord op Pais. Het zou zo zijn dat een getuige haar samen met Pais naar binnen had zien gaan en dat ze enkele minuten later met iets in haar handen wat glom weer naar buiten was gegaan. Toen ze een kwartier later terugkwam zou ze de guard pas hebben gewaarschuwd.
Op het bureau aangekomen werd ze allereerst verhoord door haar broer. Ze smeekte hem dat hij haar zou geloven, maar hij wou niet in haar geloven leek het. Ze werd dagenlang ondervraagd en op een gegeven moment werd de hogepriester erbij gehaald om te helpen in het kruisverhoor. De enige conclusie die hij kon trekken was dat ze niet loog en de politie werd daarmee gedwongen haar te laten gaan. De blik die haar broer haar echter gaf was niet van opluchting, maar van frustratie. Het leek alsof hij dacht dat de hogepriester haar een handje boven het hoofd hield.
Ze ging naar haar familie om uit te leggen wat er gebeurd was. Toen ze echter bij het huis aankwam werd haar de toegang geweigerd door haar vader. Hij vertelde haar dat ze onterfd was en dat ze op moest hoepelen voor het zo in gevaar brengen van de eer van de familie. Vooral het geloof in haar leek ernstig beschadigt en daarmee ook het geloof in de kerk van abadar.
Huilende keerde ze terug naar de kerk in de hoop daar wat meer liefde te vinden, vooral van abadar zelf. Toen ze echter binnenkwam bleek de sfeer echter slecht te zijn. Niemand keek haar rechtstreeks aan en haar leraar kwam rechtstreeks naar haar toe om haar te vertellen dat ze bij de hogepriester op gesprek moest.
De hogepriester ontving haar op een aardige manier, al was het niet uitbundig. Hij legde haar uit dat de beschuldiging zoals deze stond gewoonweg te sterk was en dat er al verschillende vragen waren gesteld van hoge functionarissen of de kerk haar beschermde. Hij legde uit dat de enige manier voor de kerk om gezicht te behouden was om haar uit de orde te zetten. Hij verontschuldigde zich hiervoor en voordat ze goed en wel een weerwoord kon geven riep hij een andere cleric en werd ze met haar spullen in een juten zak op straat gezet. Ze kon gelukkig onderdak krijgen bij een vriendelijk gezin.
Terwijl ze daar voor de kerk stond kwam een gevoel van schaamte in haar naar voren. De kerk die streefde naar eerlijkheid en neutraliteit was dat zelf helemaal niet. Het was gewoonweg een instituut dat politieke spelletje meespeelde met de rest van de wereld. Haar liefde voor abadar was op geeneen manier aangetast, maar haar vertrouwen in het instituut kerk wel.
Ze besloot de man die haar beschuldigt had eens te ondervragen. Ze vroeg zich af wat iemand ertoe dreef zoiets te doen. Ze had de naam van de getuige gelezen op een document tijdens de verhoren en ging navraag doen waar ze deze man kon vinden. Na enkele dagen van zoeken vond ze de man en confronteerde ze hem met hetgeen dat gebeurt was. De reactie van hem was dat ze het allemaal niet begreep en dat ze op moest rotten als ze verstandig was. Deze reactie schrok haar af en ze ging naar huis om het allemaal nog eens rustig te overdenken. Thuisgekomen kwam ze echter tot de conclusie dat het zo gewoon niet kon en ze besloot om die avond nog hem nogmaals te confronteren met hetgeen dat hij haar had aangedaan. Ze vroeg weer rond en begreep dat hij in een kroeg zou zijn in het haven district. Ze ging naar de kroeg en zocht de man. Toen ze hem niet kon vinden vroeg ze aan de barkeeper of hij binnen was. Deze wist te vertellen dat hij net 5 minuten geleden door de achterdeur naar buiten was gegaan om met iemand te praten.
Ze ging door de achterdeur en daar zag ze dat de man geïntimideerd door 2 grote mannen. Ze waren tegen hem aan het roepen wat piousa bij hem te zoeken had gehad en wat hij allemaal verteld had. Ze zei toen tegen die 2 mannen dat ze dat ook aan haarzelf konden vragen en toen keken de mannen nogal boos om. Verrader! schreeuwden ze en ze staken de man neer en renden weg. Ze snelde de neergestoken man tegemoet. Maar in plaats van hem meteen te helpen vroeg ze waarom hij dit gedaan had. Haar gevoel van gerechtigheid voor haarzelf en vooral ook de frustratie over wat er een paar dagen geleden gebeurd was zorgden ervoor dat ze niet nadacht over het leven van de man. Het enige wat hij zei was caedren en help. Terwijl ze de man zo vast had bedacht ze zich opeens hoe dit eruit zou zien voor de wacht. Uit angst liet ze de stervende man los en rende ze weg. De volgende dag hoorde ze dat de getuige dood gevonden was en dat daarmee de zaak tegen haar helemaal ophield.
Sindsdien leeft ze bij een gezin met 8 kinderen in. De wereld die ze nu om zich heen ziet is heel anders als wat ze gewend was. Vroeger dacht ze dat de armen arm waren omdat ze dat verdienden. Nu weet ze wel beter. Ze werkt hard als scribe om zoveel mogelijk mensen te helpen. Minimaal de helft van het geld dat ze verdient gaat op aan het helpen van de mensen in haar directe omgeving. Holy symbols koopt ze nog wel eens, maar iedere keer denkt ze dan weer aan wat er voorgevallen is. Stiekem hoopt ze dat ze caedren kan laten boeten voor wat hij gedaan heeft.
Een ander iets wat ze probeert te doen is het geloof van abadar op haar manier duidelijk te maken aan de mensen. Niet een geloof wat afhangt van politiek, maar het geloof zoals zij dat bezit in haar hart. Wie weet kan ze ooit de orde zoals die nu bestaat veranderen of kan ze zelf een orde stichten waarin dit niet speelt.
Tags: piousa
[...] revenge, and she has gathered these five people to help her. These are us: Lauren Jenny Thorngage Piousa Ulfgard Gorunn Victor [...]